زَر زري  يا  زري‌ تي‌تا  گفتنش هيچ رقمه نمي‌تونه جاي زهري يا ميگذرد روزگار تلخ‌تر از زهرا گفتناتو بگيره L

بارد چه؟ خون. كه؟ ديده . چِسان؟ روز و شب.  چرا؟  / از غم، كدام غم ؟ غم سلطان اوليا.
نامش كه بُد؟ حسين. ز نژاد كه ؟ از علي /  مامش كه بود ؟ فاطمه. جدّش كه ؟ مصطفي.
چون شد ؟ شهيـد شد. به كجا ؟ دشت ماريه. / كـِي ؟ عاشـر محـرم. پنهــان ؟   نه ، برملـا.
شب كشته شد؟ نه، روز. چه هنگام؟ وقت ظهر./ شد از گلو بريده سرش؟ ني، ني، از قفا.
سيراب كشته شد ؟ نه. كَس آبش نداد؟ داد. / كه؟ شمر. ازچه؟ چشمه؟ ز سرچشمه فنـا.
مظلـوم شد شهيد؟ بلي. جـرم داشت؟  نـه. /  كارش چه بُد؟ هدايت.   يارش كه بُد؟  خــدا.
اين ظلــم را كه كرد؟  يزيــد. اين  يزيـد كيسـت؟ /  ز اولاد هنـد.  ازچه كس؟  از نطفه‌‌ي زنــا.
خود كـرد اين عمل؟ نه. فرستاد نامه‌اي./ نزد كه؟ نزد زاده‌ي مرجانه دغـا.
ابنِ زيـاد ،  زاده‌ي مرجانـه  بُد؟  نعـــم. /  از گفته‌ي  يزيد تخلف نكــرد؟  لا .
اين نابكار كشت حسين را بدست خويش؟ /  نه او روانه كرد سپه سوي كربلا.
ميرِ سپه كه بُد؟ عمرسـعد. او  بُريد  /   حلق عزيز فاطمه؟  نه،  شمــر بي حيا.
خنجـر بريد، خنجـر او را نكرد شــرم؟  /  كـرد . ازچه پس بريد؟ بپذيرفت از قضــا.
كَس كشته شد هم از پسرانش؟ بلي، دو تن/ ديگر كه؟  نُه برادر ديگر كه اقربا.
ديگر پسر نداشت؟ چرا داشت. آن كه بود؟/ سجاد چون بد او به غم و رنج مبتلا.
ماند او به كربلاي پـدر؟  نِي به شـام رفت. / با عزّ و احتشـام؟  نه با ذلت و عنـا.
تنها ؟ نه با زنان حـرم. نامشـان چه بود؟/ زينـب، سكيـنه، فاطمـه، كلثـوم بينـوا.
بر تن لباس داشت؟ بلي گرد رهگذار. / برسر عمامه داشت؟ بلي چوب اشقيـا.
بيمار بُد؟ بلي. چه دوا داشت؟ اشك چشم/ بعد از دوا غذاش چه بُد؟خون دل،غذا.
كَس بود همرهش؟ بلي اطفال بي پدر. / ديگركه بود؟ تب كه نمي گشت ازو جدا.
از زينـب و زنان چه بجا مانده بُد؟ دو چيز ؛ / طوق ستـم به گردن و خلخال غم به پا.

يعني بايد باور كنم ديگه نيستي

دل ناگرونم که ز یادت برم ...

ناگهان.....

لحظه ی دیدار نزدیک است...